و خدا بود و با او عدم            و عدم گوش نداشت

حرفهايی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود نمي گوييم        

و حرفهايی هست برای نگفتن    و سرمايه ماورايی هر کس به اندازه حرفهايی است که برای نگفتن دارد

و خدا برای نگفتن حرفهای بسيار داشت      که در بيکرانگی دلش موج می زد و بيقرارش می ساخت

و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد؟

هر کس گمشده ای دارد    و خدا گمشده ای داشت

و هر کس دوتاست و خدا يکی بود          خدا آفريدگار بود و چگونه مي توانست نيافريند؟

وخدا مهربان بود و چگونه می توانست مهر نورزد؟

و خدا از بودن بيشتر    و از حيات زنده تر      و از غيب پنهانتر     و از تنهايی تنهاتر

و خدا گنجی بود مجهول    که در ويرانهء بی انتهای غيب مخفی شده بود

و خدا زندهء جاويد بود         که در کوير بی پايان عدم نفس می کشيد

دوست داشت چشمی ببيندش     دوست داشت دلی بشناسدش

و در خانه ای گرم از عشق    روشنتر از آَشنايی   استوار از ايمان   وپاک از خلوص خانه گيرد

و خدا آفريدگار بود ودوست داشت بيافريند         زمين راگسترد    

  ودرياها را از اشک هايی که در تنهايی هايي اش ريخته بود پر کرد    

و کوههای اندوهش را     که در بيگانگي دردمندش بر دلش توده گشته بود       بر پشت زمين نهاد 

و جاده ها را که چشم به راهی های بی سود و بی سرانجامش بود        بر سينه کوهها و صحراها کشيد

و ار کبريايي بلند و زلالش آسمان را برافراشت     و دريچهء همواره فروبستهء سينه اش را گشود

و آههای آرزومندش را که در آن از ازل به بند بسته بود در فضای بيکرانه جهان رها ساخت

و با نيايش های خلوت و آرامش سقف هستی را رنگ زد       و آرزوهای سبزش را در دل دانه ها نهاد

و رنگ نوازشهای مهربانش را بر ابرها بخشيد        و رنگ عشق را به طلا ارزانی داشت

و عطر خوش يادهای معطرش را در دهان غنچه ياس ريخت

خدا همچنان تنها ماند و مجهول                و در ابديت عظيم و بی پايان ملکوتش بی کس!

و در آفرينش پهناورش بيگانه

می جست و نمی يافت                    آفريده هايَ او را نمی توانستند ديد    نمی توانستند فهميد

می پرستيدندش  اما نمي شناختندش                             خدا چشم به راه آشنا بود

پيکرتراش هنرمند و بزرگی که در ميان انبوه مجسمه های گونه گونش غريب مانده است       

و در جمعيت چهره های سنگ و سرد    تنها نفس می کشيد

کسی  نمی خواست       کسی نمی ديد      کسی عصيان نمی کرد      کسی عشق نمی ورزيد  

کسی نيازمند نبود              کسی درد نداشت

و خداوند خدا باز هم برای حرفهايش مخاطبی نمي يافت  

هيچ کس او را نمی شناخت      هيچ کس با او انس نمی توانست بست         

                                       انسان را آفريد              و اين نخستين بهار خلقت بود