پشتش سنگين بود و جاده های دنيا طولانی . می دانست که هميشه جز اندکی از بسيار را نخواهد رفت . آهسته آهسته می خزيد , دشوار و کُند ؛ و دورها هميشه دور بود . سنگ پشت تقديرش را دوست نمی داشت و آن را چون اجباری بر دوش می کشيد . پرنده ای در آسمان پر زد , سبک ؛ و سنگ پشت رو به خدا کرد و گفت : اين عدل نيست , اين عدل نيست . کاش پشتم را اين همه سنگين نمی کردی . من هيچ گاه نمی رسم . هيچ گاه. و در لاک سنگی خود خزيد , به نيت نااميدی. خدا سنگ پشت را از روی زمين بلند کرد. زمين را نشانش داد. کره ای کوچک بود و گفت: نگاه کن, ابتدا و انتها ندارد. هيچ کس نمی رسد چون رسيدنی در کار نيست. فقط رفتن است. حتی اگر اندکی . و هر بار که می روی , رسيده ای. و باور کن آنچه بر دوش توست تنها لاکی سنگی نيست , تو پاره ای از هستی را بر دوش می کشی ؛ پاره ای از مرا.