راه رفتن بياموز زيرا راههايی که می روی جزئی از تو می شود و سرزمين هايی که می پيمايی بر مساحت تو اضافه می کند.

دويدن بياموز چون هر چيز را که بخواهی دور است و هر قدر که دور باشی, دير.

و پرواز را ياد بگير نه برای اينکه از زمين جدا باشی برای اينکه به اندازه فاصله زمين تا آسمان گسترده شوی.

من راه رفتن را از يک سنگ آموختم, دويدن را از يک کرم خاکی و پرواز را از يک درخت.

بادها از رفتن به من چيزی نگفتند, زيرا آنقدر در حرکت بودند که رفتن را نمی شناختند !

 پلنگان دويدن را به من ياد ندادند , زيرا آنقدر دويده بودند که دويدن را از ياد برده بودند.

پرندگان نيز پرواز را به من نياموختند, زيرا چنان در پرواز خود غرق بودند که آن را به فراموشی سپرده بودند!

اما سنگی که درد سکون را کشيده بود رفتن را می شناخت و کرمی که در اشتياق دويدن سوخته بود دويدن را می فهميد و درختی که پاهايش در گل بود از پرواز بسيار می دانست.

آنها از حسرت به درد رسيده بودند و از درد به اشتياق و از اشتياق به معرفت.

وقتی رفتن آموختی دويدن بياموز و دويدن که آموختی پرواز را. راه رفتن بياموز زيرا هر روز بايد از خودت تا خدا گام برداری, دويدن بياموز زيرا چه بهتر که از خودت تا خدا بدوی, و پرواز را ياد بگير زيرا بايد روزی از خودت تا خدا پر بزنی.

عرفان نظر آهاری